Nuair a chuir mé doras an gharáiste faoi ghlas den chéad uair, d’fhág mé an eochair laistigh agus fuair mé ceacht beag ach úsáideach.
Mheabhraigh an eachtra leis an eochair dom timpiste eile a tharla dom, agus an baol a bhaineann le gnáthamh a athrú gan cosaint nua a chur i bhfeidhm. Uaireanta, is é seicliosta simplí an difríocht.
Seo an rud a tharla.
Tá ár ngaráiste ina ghiomnáisiam beag agus ina oifig bheag freisin. Is féidir dul isteach ann ón teach trí dhoras dá chuid féin.
Tá a eochair féin aige, ach ní raibh cúis ar bith agam riamh é a chur faoi ghlas.
Nuair a tháinig cúpla teaghlach le páistí óga ar cuairt le déanaí, chuir mé doras an gharáiste faoi ghlas den chéad uair, ionas nach rachadh páiste ar bith isteach ann de thaisme.
Le linn na cuairte, bhí orm dul isteach agus amach as an ngaráiste cúpla uair chun rudaí a bhí ann a fháil.
Tar éis do chách imeacht, rinne mé iarracht dul isteach arís chun cúpla rud a chur ar ais.
Ní raibh mé in ann mo chuid eochracha a aimsiú.
Seans mór gur fhág mé na heochracha laistigh ar mo thuras deireanach isteach sa gharáiste agus gur dhún mé an doras i mo dhiaidh.
Ní raibh mé in ann eochair bhreise a aimsiú, cé go raibh ceann agam.
Rith sé liom ansin go raibh an eochair bhreise istigh sa gharáiste, agus é faoi ghlas anois.
Ansin thuig mé cé chomh tábhachtach is a bhí an garáiste i mo shaol laethúil. Is ann a scríobhaim. Is ann a chleachtaim an giotár. Is ann a dhéanaim aclaíocht.
Níl sé galánta ná mórthaibhseach, ach bhí sé ina chuid mhór de mo ghnáthamh laethúil.
Sa deireadh, chuir mé glaoch ar ghlasadóir. Ar an dea-uair, bhí sé in ann an doras a oscailt gan an glas a bhaint amach agus ceann nua a chur ina áit.
Agus sea, bhí m’eochracha ina suí ansin ar an deasc.
Sular imigh sé, d’iarr mé air cúpla eochair bhreise a dhéanamh. Thug mé ceann do mo bhean chéile láithreach.
Chuir sé sin timpiste a tharla dom anuraidh i gcuimhne dom.
Den chéad uair riamh, ní raibh mo bhróga siúlóireachta orm nuair a chuaigh mé ar shiúlóid suas sliabh.
Shleamhnaigh mé agus bhris mé mo rúitín.
Thuig mé ansin go raibh an dá eachtra seo i mo shaol mar chuid de phatrún níos leithne.
Níorbh é an fíorbhotún go ndearna mé dearmad ar rud éigin. D’athraigh mé gnáthamh a bhí agam, gan beart cosanta nua a chur i bhfeidhm.
Is féidir le botún den chineál sin a bheith beag agus cráiteach, mar a bhí sé le doras an gharáiste.
Ach is féidir leis a bheith i bhfad níos tromchúisí freisin.
Tá eolas maith ag píolótaí ar bhotúin den chineál seo.
Sa bhliain 1987, thuairteáil Eitilt 255 de chuid Northwest Airlines go gairid tar éis di éirí den talamh i Detroit, sna Stáit Aontaithe.
Chinn an Bord um Shábháilteacht Iompair Náisiúnta (NTSB) gur éirigh an t-aerárthach den talamh gan na flapaí sciatháin a bheith socraithe i gceart don éirí de thalamh. An fhadhb?
Níor chríochnaigh an criú an seicliosta roimh éirí den talamh, agus níor thug an córas rabhaidh foláireamh dóibh nach raibh an t-eitleán socraithe i gceart.
Ní dhearna an criú tasc tábhachtach, agus theip ar an gcóras rabhaidh freisin.
Rinne an Eagraíocht Dhomhanda Sláinte (WHO) staidéar ar úsáid seicliosta simplí sábháilteachta máinliachta in ospidéil in ocht gcathair ar fud an domhain.
Tháinig laghdú ar líon na ndeacrachtaí móra ó 11 faoin gcéad go 7 faoin gcéad.
Tháinig laghdú ar líon na n-othar a fuair bás tar éis obráidí móra ó 1.5 faoin gcéad go 0.8 faoin gcéad.
Ní hé nach raibh a fhios ag máinlianna conas obráid a dhéanamh. Ach is féidir fiú le daoine oilte céimeanna bunúsacha a fhágáil ar lár nuair a chuirtear isteach orthu.
I go leor cásanna, is féidir le seicliostaí cabhrú le botúin mar seo a sheachaint.
Úsáideann aerlínte agus ospidéil seicliostaí go forleathan, ní hamháin le haghaidh gnáthnósanna imeachta, ach freisin nuair a thagann cásanna neamhghnácha chun cinn.
Ní leor an liosta féin, áfach.
Caithfear é a fhí isteach sa phróiseas. I gcásanna ardriosca, d’fhéadfadh teicneolaíocht, córais rabhaidh, agus duine eile ag deimhniú na gcéimeanna tábhachtacha a bheith i gceist.
Tá mo sheicliostaí féin agam anois, maidir le taisteal agus siúlóireacht, mar shampla.
Ní thógann sé ach nóiméad dul trí mo sheicliosta, agus cuidíonn sé liom botúin den chineál sin a sheachaint.
Maidir le doras an gharáiste, tá an réiteach i bhfeidhm anois. Níl eochracha breise sa gharáiste a thuilleadh.
Bíonn ceann ag mo bhean chéile i gcónaí. Agus ag ár mac freisin.
Déanaim cinnte anois go mbíonn eochair agam aon uair a fhágaim an carr, an teach, nó an garáiste.
Nuair a dhéanaim botúin mar seo, is é an rud is tábhachtaí ná rud éigin a chur i bhfeidhm ionas gur lú an seans go dtarlóidh siad arís.
Deirtear go n-athmhúintear an ceacht go dtí go mbíonn sé foghlamtha ag an dalta
Tá súil agam go bhfuil an ceacht faoin eochair foghlamtha go maith agam go háirithe mar gheall ar an dá eachtra, agus go mbeidh mé in ann botúin den chineál seo a sheachaint as seo amach.
Ar mhaithe leis an nGaeilge a chur chun cinn sna meáin go léir foilsíonn ExtraG.ie an colún seachtainiúil seo le Micheál Bairéad óna shuíomh idirlín mickgb.com.
Ar an suíomh, is féidir leat éisteacht leis freisin agus tú ag léamh, agus frásaí deacra a sheiceáil trí chliceáil ar aon fhocal.
AUDIO: Tá fuaimrian (audio) ar fáil ann, ag úsáid intleacht shaorga (AI), chun an téacs Gaeilge a léamh amach. Mar sin is féidir é a chloisteáil agus tú á léamh.
DICTIONARY: Agus tá foclóir ann, ag úsáid teanglann.ie, ionas gur féidir leat brú ar fhocal chun a bhrí (meaning) a fháil, díreach ar an leathanach atá á léamh agat.
Tá na colúin go léir le Micheál Bairéad i gcartlann amháin ar an suíomh mickgb.com. Tá beagnach trí chéad dóibh ann go dtí seo.
Chomh maith le sin tá 805 colún a scríobh a athar, Peadar Bairéad, i gcartlann eile.
Is scríbhneoir agus colúnaí é Mícheál Bairéad a bhunaigh an suíomh gréasáin mickgb.com, mar chartlann dá scríbhinní.
Is Éireannach é atá ina chónaí sna Stáit Aontaithe le blianta fada. Cé gur rugadh i gContae Mhaigh Eo é, d’fhás sé aníos i mBaile Átha Cliath agus i gCill Chainnigh. Caitheann sé cuid mhaith ama in Éirinn fós.
Dhear agus d’fhorbair sé an suíomh idirlín mickgb.com d’eagraíocht neamhbhrabúis.
Is athair Micheál é Peadar Bairéad. Rugadh é in Iorras in iarthuaisceart Chontae Maigh Eo agus bhí cónaí air i gCill Chainnigh sula bhfuair sé bás sa bhliain 2019.
Múinteoir Ghaeilge, agus scríbhneoir prós agus filíochta ab ea Peadar.
Foilsíodh ceithre chnuasach filíochta (Duilleoga Fómhair, Cleití na hAislinge, Fataí Rómhair agus An Fómhar Deireanach) leis, chomh maith lena dhírbheathaisnéis (Doirse Dé).
Bhí sciar maith dá chuid filíochta ar chúrsaí scoile agus léinn. Foilsíodh scríbhinní Pheadair i go leor irisí: Feasta, Comhar, An Sagart, An Timire, Anois, agus Scéala Éireann san áireamh. Colúnaí seachtainiúil ab ea é sa Kilkenny People freisin, ó 1979 – 2018. Tá 805 dá cholúin ar fáil ar mickgb.com.
Ríomhphost: mickgb@gmail.com
• Más mian leat ríomhphost (email) a fháil leis na scéalta Gaeilge is fearr ar ExtraG.ie, ó Luan go hAoine, seol an focal ‘Tá’ chuig joeextragdotie@gmail.com
• Más mian leat tuilleadh eolais a fháil faoi conas do chuid Gaeilge a fheabhsú is féidir dul chuig Conradh na Gaeilge agus Foras na Gaeilge.
• Tá athbheochan na Gaeilge ar siúl faoi láthair, ar mhaith leat páirt a ghlacadh. Léigh beagán Gaeilge gach lá ar Extrag.ie
Bí ar an gcéad duine a léann an Nuacht is déanaí i nGaeilge, leis an gclúdach is fearr ar chúrsaí reatha, Siamsaíocht bhríomhar agus Spórt.
