Cé nárbh é an turas go dtí an Daingean an turas ba faide a rinne mé riamh, ba é ceann de na cinn ba dhraíochtúla. Bhí tírdhreach fiáin, bóithre cúnga agus radhairc áille ó thús deireadh, agus thug sé léargas álainn ar áilleacht Ghaeltacht Chiarraí.
Bhí tús an turais go dtí an Daingean gar do Thrá Lí, agus ar dtús, ní raibh tada le feiceáil a thabharfadh le fios an eachtra a bhí romhainn.
Ach de réir mar a chuaigh muid ar aghaidh, thosaigh an bóthar ag ardú go mall – agus ansin go tobann.
Tá An Chonair (the Conor Pass) clúiteach mar gheall ar a chasadh géara , go háirithe agus tú ag druidim leis an mbarr.
Tá cuid mhaith den bhóthar chomh caol sin nach mbíonn spás ann ach do charr amháin ag an am.
Más i do thiománaí carbháin nó feithicle móra thú, ba chóir duit casadh siar – níl sé slán. Ach do lucht gluaisrothair, is rith spreagúil atá ann.
Nuair a shroicheann tú barr An Chonair (the Conor Pass), a bhfuil thart ar 1,500 troigh ar airde, osclaíonn na spéartha romhat.
Ar thaobh amháin, feictear lochanna beaga cruinn – locháin oighreachta a cruthaíodh na mílte bliain ó shin.
Ar an taobh eile, tá radharc iontach ar an Aigéan Atlantach agus An Daingean (Dingle) thíos.
Ní aon ionadh go n-abraíonn formhór daoine ‘Ó mo Dhia!’ nuair a fheiceann siad an radharc sin – rinne mise cinnte.
Ach tabhair rabhadh – seiceáil an aimsir sula dtéann tú. Má tá néal íseal ar bharr na cnoic, féadfaidh sé cur as go mór tar éis an dreaptha.
Bhí an bóthar anuas i bhfad níos leithne, ach níos deacra fós. Chaith mé formhór den rith anuas le mo shrón ag díriú ar an talamh – bhí sé chomh géar sin.
Bhí an bóthar clúdaithe le gairbhéal, agus an bealach ab fhearr chun é a shárú ná na giaranna a úsáid go cúramach agus na coscáin a sheachaint oiread agus ab fhéidir.
Do lucht gluaisrothair ar thóir eachtra, tá An Chonair ar cheann de na bealaí is dúshlánaí agus is sásúla in Éirinn agus muid ag duil go dtí an Daingean.
Nuair a shroicheamar An Daingean, bhí an baile plódaithe le cuairteoirí ó gach cearn den domhan – rud nádúrtha i mbaile a bhfuil cáil idirnáisiúnta air. Agus sea, bhí níos mó bóithre géara anuas go dtí an calafort ann.
Tá An Daingean ina bhaile álainn, le traidisiún iascaigh láidir agus croí mór fáilteach.
Tá clú air freisin toisc gur scríobh Johnny Cash an t-amhrán 40 Shades of Green tar éis dó cuairt a thabhairt ar an Daingean sa bhliain 1959. Ó shin i leith, tá turasóirí ag teacht i sluaite.
Mar go raibh an t-aidréanailín fós ag sileadh tar éis an rith, chuamar díreach chuig teach tábhairne stairiúil le haghaidh cupán tae te.
Is í Dick Mack’s an teach tábhairne a roghnaíomar – oscailte ó 1899.
Ar thaobh amháin den bhéar, bhí na deochanna is coitianta, agus ar an taobh eile… siopa leathair. Tá atmaisféar sa teach seo amhail is nach raibh athrú ar bith ann le 125 bliain anuas.
I 2017, osclaíodh grúdlann bheag sa teach, agus anois is féidir leat beoir áitiúil Dick Mack’s féin a ól.
Má tá cúpla uair an chloig agat, b’fhéidir go mbainfeá taitneamh as turas na grúdlainne féin.
Cé gurbh é seo an rith ba ghiorra a rinne mé riamh, ba é ar cheann de na cinn ba mhó spleodar.
Bhí an aimsir linn – cé go raibh sé ag stealladh báistí, ní raibh aon néal íseal ag cur as don radharc.
Agus go bhfóire Dia orainn, go bhfágfar bóthar An Chonair mar atá sé – cúnga, géar, fiáin, álainn.
• Más mian leat ríomhphost (email) a fháil leis na scéalta Gaeilge is fearr ar ExtraG.ie, ó Luan go hAoine, seol an focal ‘Tá’ chuig joeextragdotie@gmail.com
• Más mian leat tuilleadh eolais a fháil faoi conas do chuid Gaeilge a fheabhsú is féidir dul chuig Conradh na Gaeilge agus Foras na Gaeilge.
• Tá athbheochan na Gaeilge ar siúl faoi láthair, ar mhaith leat páirt a ghlacadh. Léigh beagán Gaeilge gach lá ar Extrag.ie
Bí ar an gcéad duine a léann an Nuacht is déanaí i nGaeilge, leis an gclúdach is fearr ar chúrsaí reatha, Siamsaíocht bhríomhar agus Spórt.
